Vreedzame berg

3 okt 2016

Niko heeft mij op Juli 2012, tijdens de jukaiceremonie, de naam Anzan (veilige/vreedzame berg) gegeven. Alsof ik nog niet genoeg namen had. Mijn katholieke achtergrond is niet te ontlopen met: Michael Joannes Petrus Henricus. Waarschijnlijk kreeg ik zo’n lange rij voornamen om de korte achternaam De Kok te compenseren.

Sinds enkele maanden ben ik, Anzan dus, voorzitter van Zen Centrum Amsterdam. Inmiddels ben ik in die functie twee keer aanwezig geweest in de sangha. De eerste keer was tijdens het afscheid van Meindert, de tweede keer tijdens de najaarsvergadering. Ter kennismaking is afgesproken dat de leden van het nieuwe bestuur om de beurt iets in de Nieuwsbrief schrijven. De aftrap wordt hierbij door mij gedaan. Geboren als leeuw in het jaar van de tijger, ben ik inmiddels aan de vijfde ronde van de dierenriem bezig ben. Ik studeerde in Wageningen en heb aan de Niigata Universiteit in Japan stage gelopen. Tijdens mijn stage in Niigata kreeg ik Japanse les van een studente met de naam Mari die met haar masters Duitse literatuur bezig was. Inmiddels zijn Mari en ik alweer meer dan vijfentwintig jaar getrouwd en proberen we elkaar en onze kinderen Florence en Alexander van zeventien te helpen in het vinden van de weg in dit mooie leven.

In 1991 begon ik te werken voor een Japans bedrijf. Een van de directeuren heeft, op mijn verzoek, enkele jaren later een driedaags verblijf geregeld bij de Eiheijij tempel. Dat was mijn eerste kennismaking met zen. Daarna ben ik meer, maar vooral vaak minder, zoekende geweest. Tot ik rond 2010 kennis maakte met Niko en Meindert tijdens een sesshin in Vught. Het was de uitstraling van zowel Niko alsook Meindert die maakte dat ik mezelf op mijn gemak voelde in de sangha.

Zen is voor mij een kwestie van ‘zitten’ en ‘doen’. Tijdens het zitten kun je alle opties bedenken die relevant zijn voor de keuzen die op je pad komen. En al deze opties even snel weer laten varen. Alleen opstaan en de keuze maken, het leven doen, maakt dat er iets gebeurt, maakt dat ik leef. Met de hulp van Niko valt het mij steeds makkelijker om minder na te denken over de keuzen en het meer te ‘doen’ ofwel al doende te laten gebeuren. Dat mooie, raadselachtige, gevaarlijke en o zo moeilijke vertrouwen.

Naar aanleiding van de vraag om bij het bestuur te komen, waren de mensen om mij heen van mening dat ik dan (te) veel tijd kwijt zou zijn aan andere zaken als zen. Naast mijn familie heeft mijn eigen zaak ook aandacht nodig, sporten is belangrijk, net als een biertje op zijn tijd. Het voelde niet goed om deze redenen te gebruiken om dan maar ‘nee’ te zeggen. Iets in mij borrelde op vanuit de ‘zitten-doen’ gedachte. Op dinsdag zitten en verder niets doen zou betekenen dat ik mijzelf geen volwaardig onderdeel van de sangha zou voelen. De sangha leeft alleen in en met mij als ik er iets voor doe. ‘Ja’ zeggen geeft mij diepgang aan mijn lidmaatschap van de sangha, ongeacht de effecten op mijn zenbeoefening.

Ik wil afsluiten met het verzoek van Niko aan alle sanghaleden, tijdens de najaarsvergadering, om iets voor de sangha te gaan doen. Afgelopen jaar zijn relatief veel mensen gestopt bij de diverse werkgroepen. Binnen de sangha zijn daarom nog diverse posten niet ingevuld, hopelijk vind ook jij iets om te doen wat bij je past.

Geniet van waar je bent en wat je doet.
Dat is het enige wat telt.
Gassho

Anzan